De eerste drie gedichten zijn ontstaan, nadat ik de eerste keer een hasch thee gedronken had, Dat was in Heerlen, het moet ergens tussen 1978 en 1980 geweest zijn.
Deze ervaring gaf mij de eerste keer het bewustzijn over gevoelens. Ik geloof dat ik daar leerde bewust te voelen. Mijn gevoelens waar te nemen, als iets los van mij.
Ook hier was het voor mij mogelijk te zien dat wat ik ben, meer is als wat ik vatten kan.
Dat is de reden waarom ik deze gedichten met jullie deel.
Ik vind ze geven goed weer hoe ik mij in die tijd gevoeld heb.
Verder in mijn dagboek kunnen jullie meer over deze tijd lezen. En enkele fotos heb ik ook nog bijgevoegd.
Zintuigen zijn als stekels
laat je gevoelens maar in de steek
helemaal alleen voelen wij ons
daarom zintuigen een grote waarschuwing
probeer niet te spelen met jezelf
hoeveel kun je laten en niet laten
zien is hetzelfde als niet praten
horen is hetzelfde als niet kijken
voelen ist hetzelfde als niet ruiken
doe wat je wilt, je speelt elkaar tegen
duffe zintuigen, stomme gevoelens
ik hoor alleen nog maar onweer
in mijn ogen, zonnenstralen in
mijn mond. Lekker leven op je gevoel
liegende zintuigen, gevoelige leugens
Keurende ogen, smullende lippen,
krullende wimpers en rechte benen,
strelende voeten en lachende knieen.
Het duurde lang
voordat ik tot bezinning kwam
Ik ben bang
voor de grote dromen die misschien uitkomen
helaas zijn mijn kleine dromen nog niet bang
Ik leef op een eiland vol met grote stukken vlees, half dood
Daartussen af en toe een bloeiende roos.
Maar ze kan niet lang groeien, want ze leeft van levend vlees
Daarom hoopte ik ook eens deel te mogen nemen aan haar leven,
maar ik blijf langzaam ook dood.
Dus weg van dit eiland der levenloze zielen.
don´t kill yourself. I hope it will never go fruther on.
Want mijn geduld is nog nooit zo groot geweest
Ik groei uit een blad.
van mijn oren tot mijn gat.
Mijn spieren zijn van hout
daarom heeft mijn grote spier koud.
Mijn gedachten zijn vaak warm
maar dit helpt niets, mijn geest is arm
Muziek is mijn geest geworden,
ik hoor erbij, ik loop achter de horde,
of voorop, dit maakt niets meer uit,
want iedereen heeft dezelfde geest.
Renata wordt gebruikt door haar
grootste vijand, haarzelf
Waarom doet ze dat, waarom
laat Renata zich gebruiken.
Morgen vliegt ze eruit, Renata
wil niet hebben dat deze grote
vijand bij haar blijft. Zoek
je iemand anders!!!! En laat Renata
met rust. Renata hoopt alleen
dat deze vijand niet al te sterk
is, want anders moet Renata zelf
weggaan naar een plaats waar
ze geen vijanden hoeft te bevechten.
Hoe moet dit gaan, moet Renata
dan ook afscheid nmen van
al haar „vrienden“ of begrijpen
deze mensen haar. Misschien
merken deze “vrienden” wel niet
het verschil tussen Renata en vijand.
Dat zou wel erg jammer zijn.
De volle maan maakt
me troostende, overgeven aan.
Sentiment door het leven door
Jullie doen het goed
´n beetje trots
op het geheel
´n zwakke plek
leg me erbij neer.
´n slapzak
nooit meer vriens
Ik blijf doorgaan
Ik moet groot worden