Mijn eerste ervaring als gelukzaligheid, als deel uitmaken van het geheel
We verhuisden naar een ander huis toen ik 3 of 3,5 jaar oud was. Hier raakte ik heel snel bevriend met een buurmeisje, Erna. We zagen elkaar heel vaak voor schooltijd, in de zomer en vroege herfst was dat niet erg… We gingen graag naar het bos achter onze straat. Gewoon op avontuur.
Op een ochtend was ik heel vroeg wakker, ik moet 4 en een beetje zijn geweest. Dat weet ik omdat Erna in die zomer uit onze straat was vertrokken en wij nog niet op school zaten.
Maar die ochtend was het winter, en ik ging het huis uit om naar het bos te gaan, dat vrijwel direct achter ons huis begon.
En alles was wit, sneeuwwit, ik was zo blij om in dit frisse, schone witte landschap te zijn, totaal veranderd, nog nooit zo gezien.
Toen ik me omdraaide om weer naar huis te gaan, zag ik deze voetstappen, alleen deze voetstappen, het duurde even voordat ik doorhad dat dit mijn voetstappen waren, en dit gelukzalige gevoel de eerste te zijn die deze prachtige wereld ervaarde was zo groot, ik was zo vol dankbaarheid, ik wist dat dit een cadeau van de natuur voor mij was, alleen voor mij. En dit was het eerste bewuste weten dat ik deel uitmaak van de natuur. Dat alles één is.